Wyszukiwarka
Liczba elementów: 141
Informacja turystyczna
Ogrodzieniec
Zamek Ogrodzieniec w Podzamczu to najbardziej imponujące Orle Gniazdo spośród wszystkich znajdujących się na Jurze Krakowsko – Częstochowskiej.
więcej >>
Dodaj do planera
Dziedzictwo kulturowe
Pilica
Zabytkowa, drewniana dzwonnica oraz murowana zakrystia, mur kościelny i nagrobki starego cmentarza, są jedynymi pozostałościami po kościele pod wezwaniem świętych Piotra i Pawła w Pilicy. XVI-wieczna, drewniana świątynia stała do stycznia 1945 roku na wznoszącym się nad Pilicą Wzgórzu św. Piotra, gdzie przed 800 laty funkcjonowała pierwsza osada miejska, zwana Starą Pilicą. Na pagórek ten warto się wspiąć także w celu podziwiania rozległych widoków.
więcej >>
Dodaj do planera
Dziedzictwo kulturowe
Rachowice
Zabytkowy kościół w Rachowicach to jeden z interesujących obiektów sakralnych powiatu gliwickiego. Świątynia jest częścią Szlaku Architektury Drewnianej województwa śląskiego. Rachowice to jedna z najstarszych wsi regionu. Wzmianki o tutejszej parafii pochodzą z początku XIV w. Obecna świątynia stanowi efekt prac budowlanych dokonywanych w różnych wiekach i jest obiektem drewniano-murowanym.
więcej >>
Dodaj do planera
Dziedzictwo kulturowe
Przyszowice
W Przyszowicach, leżących w powiecie gliwickim, w gminie Gierałtowice, obejrzeć możemy m.in. spichlerz plebański. Jest to jeden z typowych, niewielkich spichlerzy wiejskich. Obiekt ten, znajdujący się w ogrodzie probostwa obok kościoła pod wezwaniem św. Jana Nepomucena, wzniesiony został w roku 1829. Zabytkowy spichlerz plebański w Przyszowicach jest jednym z obiektów na Szlaku Architektury Drewnianej województwa śląskiego.
więcej >>
Dodaj do planera
Dziedzictwo kulturowe
Łaziska
Łaziska w gminie Godów, leżące niedaleko Jastrzębia-Zdroju i Wodzisławia, nad granicą z Czechami, są jedną z najstarszych miejscowości regionu. Na niewielkim wzniesieniu, w malowniczym otoczeniu starych dębów i kasztanowców, stoi tu kościół parafialny pw. Wszystkich Świętych z XVI, lub nawet XV w., zaliczany do najcenniejszych, drewnianych budowli sakralnych w skali kraju. Obiekt znajduje się na Szlaku Architektury Drewnianej województwa śląskiego.
więcej >>
Dodaj do planera
Dziedzictwo kulturowe
Grzawa
Kościół parafialny w Grzawie, w powiecie pszczyńskim, to jedna ze starszych i cenniejszych budowli drewnianych regionu. Charakterystyczna, trójdzielna świątynia z dachem pokrytym gontem oraz wieżą i sygnaturką, to również najstarszy na terenie powiatu drewniany kościół katolicki. Budowla, o konstrukcji zrębowej, wzniesiona została w XVI wieku, na miejscu poprzedniej świątyni. Jest jednym z obiektów na Szlaku Architektury Drewnianej województwa śląskiego.
więcej >>
Dodaj do planera
Dziedzictwo kulturowe
Dąbrowa Górnicza
Ujejsce to obecnie jedna z dzielnic Dąbrowy Górniczej. W XV wieku były dużą wsią rodową Ujejskich herbu Nowina. Posiadały kilka przysiółków, po których pozostały do dzisiaj tradycyjne nazwy, używane jeszcze przez starszych mieszkańców. Na terenie w pobliżu miejscowego kościoła parafialnego można odnaleźć pozostałości po stojącym tu niegdyś dworze, fragment murowanego ogrodzenia i drewnianą, barokową kaplicę, zbudowaną w 1784 roku. Jej patronką jest św. Katarzyna Aleksandryjska.
więcej >>
Dodaj do planera
Dziedzictwo kulturowe
Bobrowniki
Bobrownicki kościół stanowi najstarszy zabytek architektury drewnianej powiatu będzińskiego. Świątynia wzniesiona została z początkiem XVI w. Do rejestru zabytków wpisano ją razem z murowanym ogrodzeniem i cmentarzem. Jej budowla, która przez ostatnie lata - po wybudowaniu w Bobrownikach nowego kościoła - była nieużywana, obecnie jest w remoncie. Obiekt znajduje się na Szlaku Architektury Drewnianej województwa śląskiego.
więcej >>
Dodaj do planera
Informacja turystyczna
Ogrodzieniec
Punkt Informacji Turystycznej zlokalizowany w centrum Ogrodzieńca w Biurze Związku Gmin Jurajskich świadczy usługi informacji turystycznej z terenu całej Jury Krakowsko Częstochowskiej.
więcej >>
Dodaj do planera
Wirtualne wycieczki
Podzamcze
Wirtualne wycieczki
Mirów
Najprawdopodobniej przed powstaniem XIV-wiecznego zamku istniał na tym miejscu drewniany gródek, który miał zabezpieczać granice kraju przed najazdami Czechów. Kazimierzowska budowla w krótkim czasie została rozbudowana do rozmiarów dużej warowni. Zamek kilkakrotnie przechodził z rąk do rąk. Początkowo należał do koziegłowskich Lisów, później, od XV wieku, do Myszkowskich. W ich czasach nastąpiły znaczne zmiany wyglądu budowli, która zyskała dwie dodatkowe kondygnacje oraz znacznie wyższą niż dotychczas wieżę. W 1587 zamek zdobyty został przez arcyksięcia Maksymiliana Habsburga, pretendenta do tronu polskiego. Od tego czasu rozpoczął się proces stopniowego podupadania warowni. W wieku XVII po Myszkowskich byli tutaj panami przedstawiciele kolejnych rodów: Korycińskich i Męcińskich. Po zniszczeniach w czasie potopu szwedzkiego zamek coraz bardziej popadał w ruinę, aż w końcu XVIII wieku został opuszczony. Ruiny były systematycznie rozbierane przez mieszkańców okolicznych wsi, którym kamień posłużył do budowy domów. Co ciekawe, w czasach komunizmu niszczejące ruiny zamku nie zostały formalnie przejęte przez państwo. Coraz gorszy stan obiektu, stwarzającego zagrożenie dla zwiedzających, spowodował, że w ostatnich latach ogrodzono go. Równocześnie rodzina Laseckich, obecnych właścicieli, podjęła się prac nad zabezpieczeniem ruin. Docelowo warownia ma być udostępniona dla turystów. W zrekonstruowanych pomieszczeniach znajdzie się między innymi muzeum. Szlakiem Orlich Gniazd można stąd dojść do pobliskiego zamku w Bobolicach lub wędrować w inne atrakcyjne rejony tej części Jury. Kierując się tą najbardziej znaną jurajską trasą w stronę Krakowa, w niespełna kilka godzin dojdziemy w rejon Góry Zborów oraz zamku w Morsku. W kierunku Częstochowy Szlak Orlich Gniazd w niecały dzień drogi doprowadza natomiast w rejon doliny Wiercicy.
Wirtualne wycieczki
Racibórz
Początki raciborskiego grodu owiane są aurą pewnej tajemniczości, gdyż niejasność źródeł pisanych pozostawia wiele domysłów. Pierwszej wzmianki niektórzy dopatrują się już w przekazie określanym jako Geograf Bawarski, wspominającym o plemieniu Gołężyców, zamieszkującym dorzecze górnej Odry. Pośród pięciu grodów, należących do plemienia, jednym miałby być właśnie Racibórz. Badania archeologiczne wskazują na powstanie grodu w wieku X. Raciborski gród wzmiankowany jest przez Galla Anonima, który wspomina, iż w 1108 r. wojska Bolesława Krzywoustego odbiły budowlę z rąk Morawian. O tym, że gród był dobrze ufortyfikowany, świadczy odparcie w 1241 r. taku Mongołów. Początkowo była to budowla drewniana, później wzniesiono kolejne części z kamienia, zaś pierwsze partie ceglane powstały prawdopodobnie w w. XIII. W zamku rezydowali kolejni książęta piastowscy. Około 1290 roku wybudowano gotycką kaplicę św. Tomasza Becketa z Canterbury, angielskiego męczennika. Kaplica ta nazywana jest perłą górnośląskiego gotyku, a okoliczności jej powstania (związane z pewnym konfliktem) opisuje Jan Długosz. W pierwszej połowie XIV w. zamek trafił w ręce Przemyślidów opawskich, za których Racibórz stracił na znaczeniu, a granice księstwa zmniejszyły się. Od w. XVI budowla stała się własnością króla Czech, później przeszła w ręce rodów szlacheckich. Przez pewien czas należała do margrabiego Jerzego Hohenzollerna, który odnowił zniszczone zabudowania; szerzył także luteranizm na tych terenach. W 1587 roku w zamku zatrzymał się arcyksiążę Maksymilian Habsburg - jeden z pretendentów do tronu polskiego. Zamek dalej mieniał właścicieli, a byli nimi m.in. Bethlen Gabor książę siedmiogrodzki oraz cesarz Ferdynand. W 1637 r. na zamku wybuchł pożar. Podczas odbudowy wieża bramna otrzymała wygląd barokowy. Zmieniono też gruntownie kształt skrzydła północno-wschodniego, które wzbogacono o arkadowy krużganek i loggię na piętrze. Rozbudowano poza tym skrzydło południowo-wschodnie. W 1645 roku zamek i księstwo raciborskie zostało zastawione Wazom, a król Jan Kazimierz mianował tu starostą hrabiego Franciszka Euzebiusza von Oppersdorsffa. Później księstwo znalazło się z powrotem w rękach Austrii i kolejnych rodów. 24 sierpnia 1683 roku, w zamku należącym wówczas do Franciszka Euzebiusza Oppersdorffa, zatrzymał się Jan III Sobieski w drodze na Wiedeń. W wieku XVIII budowla była zapewne w nienajlepszym stanie, skoro król pruski Fryderyk II, odwiedzając Racibórz w 1742 roku, nie wybrał go na miejsce pobytu. W czasie wojen napoleońskich mieścił się tu szpital dla żołnierzy francuskich. Od lat 30. XIX wieku do 1945 r. zamek należał do książęcego rodu Hohenlohe-Schillingsfürst. 19 stycznia 1858 zamek ucierpiał znacznie podczas pożaru, po czym został gruntownie przebudowany. W latach 50-tych XX w. budowla, jak wiele innych obiektów zabytkowych w PRL, zaczęła znów niszczeć. Od lat 90-tych XX w. zamek jest stopniowo odnawiany.